من همان برگ کوچکی ام که فاصله ی مرگ تا زندگی اش قدم های تو بود
درباره سایت
آخرین مطالب
- دست تو که نباشد
- نفس هایم آسمان آبی را می پوشاند
- ما از نسل مرده هایی هستیم که روی زمین راه میروند
- مشتم را باز کردم ناگهان شهر پر از تنهایی شد
- موهایم مشکی ست...
- این روز ها نبودنت فقط درد می شود
- دوستت دارم و برای گفتنش با جمعیتی از خودم جنگیده ام
- فردا چگونه جانم را خواهی گرفت؟
- دهه هشتاد
- رفتی و همه چیز به دنبالت راه افتاد
امکانات وب
وقتی که موهایت به زمین برسند
در خاک ریشه می کنند
در برگ های پاییزی
حتی در رگ های من ادامه پیدا می کنند
آنقدر که
وقتی به قلبم نگاه کنی
تار های زیادی میبینی
که عمق وجودم را
بافته اند
و تا آخر عمر
هر روز بیدارم می کنند
و هر شب
ماه را نشان می دهند
تا به تو فکر کنم
از تنهایی ، نام تو بر لبانم مانده
از با تو بودن
باقی مانده ی یک زخم
همان خطِ عابری که
برای عبور تو از این زندگی
کشیده ام
تا هر بار که میخواهم
به تو فکر کنم
رفتنت را
از خط های دستم ببینم
امیرمسعود عباسی
برچسبها: شعر سپید
برچسب:
نویسنده: پارسا پورعلی