من همان برگ کوچکی ام که فاصله ی مرگ تا زندگی اش قدم های تو بود
درباره سایت
آخرین مطالب
- دست تو که نباشد
- نفس هایم آسمان آبی را می پوشاند
- ما از نسل مرده هایی هستیم که روی زمین راه میروند
- مشتم را باز کردم ناگهان شهر پر از تنهایی شد
- موهایم مشکی ست...
- این روز ها نبودنت فقط درد می شود
- دوستت دارم و برای گفتنش با جمعیتی از خودم جنگیده ام
- فردا چگونه جانم را خواهی گرفت؟
- دهه هشتاد
- رفتی و همه چیز به دنبالت راه افتاد
امکانات وب
(دهه هشتاد)
رگهایش چشمه می شدند
و زیر پایش
پر از گلهای سرخ
چشمهایش
عمق اقیانوس ها را دیده بود
و تنها گونه هایش
سر از آب بیرون آورده بودند
حتی با دیدنش
آینه باران می گرفت
تا با آبشار موهایش
به شانه هایش بریزد
به خیابان بریزد
به این شعر بریزد
ما از نسل مُرده هایی هستیم
که روی زمین راه می روند
روی زمین چشمه می شوند
روی زمین اَبر می شوند
تو
خودت را نجات بده...
امیرمسعود عباسی (سردیار)
برچسب:
نویسنده: پارسا پورعلی