من همان برگ کوچکی ام که فاصله ی مرگ تا زندگی اش قدم های تو بود
درباره سایت
آخرین مطالب
- دست تو که نباشد
- نفس هایم آسمان آبی را می پوشاند
- ما از نسل مرده هایی هستیم که روی زمین راه میروند
- مشتم را باز کردم ناگهان شهر پر از تنهایی شد
- موهایم مشکی ست...
- این روز ها نبودنت فقط درد می شود
- دوستت دارم و برای گفتنش با جمعیتی از خودم جنگیده ام
- فردا چگونه جانم را خواهی گرفت؟
- دهه هشتاد
- رفتی و همه چیز به دنبالت راه افتاد
امکانات وب
دیروز چشمانت
امروز لبهایت
فردا چگونه؟
جانم را خواهی گرفت
هر روز هم که مرا صید کنی
از چشمانم
به دریا می ریزم
به شکل یک ماهیِ آزاد
به شکل یک ستاره ی دریایی
به شکل چند صدف خالی
که به بهانه ی دیدن لبخندت
و مروارید هایی که در دهان توست
خود را به تور انداخته اند
تا وقتی که تو نگاهم میکنی
غرق نمیشوم
و به روزهای بعد فکر می کنم
که چگونه جانم را خواهی گرفت
امیرمسعودعباسی (سردیار)
برچسب:
نویسنده: پارسا پورعلی