من همان برگ کوچکی ام که فاصله ی مرگ تا زندگی اش قدم های تو بود
درباره سایت
آخرین مطالب
- دست تو که نباشد
- نفس هایم آسمان آبی را می پوشاند
- ما از نسل مرده هایی هستیم که روی زمین راه میروند
- مشتم را باز کردم ناگهان شهر پر از تنهایی شد
- موهایم مشکی ست...
- این روز ها نبودنت فقط درد می شود
- دوستت دارم و برای گفتنش با جمعیتی از خودم جنگیده ام
- فردا چگونه جانم را خواهی گرفت؟
- دهه هشتاد
- رفتی و همه چیز به دنبالت راه افتاد
امکانات وب
باد
موهایت را دور می کند
این تنها رفتنی ست که دوستش دارم
زیبایی ات
که اینبار از زیر شال بیرون ریخت
نفس کشیدن را فراموش کردم
و حالا نفس های تو
هوا را در سینه ام جا به جا می کند
صدایت
که زیبایی را پشت لبهایت پنهان کرده
قلبم را کوک می کند
برای قرن هایی
که برای تو یک ساعت می گذرد
ابرو هایت را نگاه می کردم
که خندیدی و
حواسم به گونه هایت پرت شد
قرن های یک ساعته
کیلومتر ها در خودم راه رفته ام
و حالا زیبا ترین جمله را پیدا کرده ام
" دوستت دارم "
و برای گفتنش
با جمعیتی از خودم جنگیده ام
دوستت دارم
و تو نمیدانی در پایان این شعر
چقدر تنها میشوم
زیرا هربار که این جمله را گفته ام
جمعیتی از خودم را
دفن کرده ام
امیرمسعود عباسی(سردیار)
==========================================
ابر ها گریه می کنند
تا زمین سبز شود
من گریه می کنم
تا لبخندی
بر لبهایم...
امیرمسعود عباسی(سردیار)
برچسب:
نویسنده: پارسا پورعلی