من همان برگ کوچکی ام که فاصله ی مرگ تا زندگی اش قدم های تو بود
درباره سایت
آخرین مطالب
- دست تو که نباشد
- نفس هایم آسمان آبی را می پوشاند
- ما از نسل مرده هایی هستیم که روی زمین راه میروند
- مشتم را باز کردم ناگهان شهر پر از تنهایی شد
- موهایم مشکی ست...
- این روز ها نبودنت فقط درد می شود
- دوستت دارم و برای گفتنش با جمعیتی از خودم جنگیده ام
- فردا چگونه جانم را خواهی گرفت؟
- دهه هشتاد
- رفتی و همه چیز به دنبالت راه افتاد
امکانات وب
چیزی در اتاق جا مانده است
برچسبها: شعر سپید, شعرسپید, شعر آزاد
تو برمی گردی
و دوباره داستان را
اینگونه تغییر می دهی...
دود را از فضای اتاق جمع می کنی
بر می گردانی به پاکت سیگار
و فندک را در جیبم می گذاری...
با آستینت گونه هایم را پاک می کنی
و اشک های ریخته را
و انگشتانت لبخندی بر لبانم می کشند...
و پنجره را باز می کنی
تا باد زمان را جا به جا کند
و حرف هایمان
در آن فراموش شود...
سردیار
برچسبها: شعر سپید, شعرسپید, شعر آزاد
نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 23:28 توسط سردیار|
برچسب:
نویسنده: پارسا پورعلی