من همان برگ کوچکی ام که فاصله ی مرگ تا زندگی اش قدم های تو بود
درباره سایت
آخرین مطالب
- دست تو که نباشد
- نفس هایم آسمان آبی را می پوشاند
- ما از نسل مرده هایی هستیم که روی زمین راه میروند
- مشتم را باز کردم ناگهان شهر پر از تنهایی شد
- موهایم مشکی ست...
- این روز ها نبودنت فقط درد می شود
- دوستت دارم و برای گفتنش با جمعیتی از خودم جنگیده ام
- فردا چگونه جانم را خواهی گرفت؟
- دهه هشتاد
- رفتی و همه چیز به دنبالت راه افتاد
امکانات وب
رگهایش چشمه می شوند
زیر پایش
پر از گلهای سرخ
من
خون گریه می کنم
شبیه مشت هایی که از دیوار برگشته اند
زیر پایش
پر از گلهای سرخ
من
خون گریه می کنم
شبیه مشت هایی که از دیوار برگشته اند
غم های او
خاکستر سیگارهایی ست
که در موهایش پیدا می شوند
تنها غم من
چشمهایی قهوه ای ست
که در هیچ کافه ای سِرو نمی شوند
آن شخص که باز نمی گردد
بوسه اش
خنده از لب هامان چیده است
ما مُرده ایم
و این نفس های مرده
تا انتهای غم هایمان
کشیده می شوند
مُرده هایی هستیم
که روی زمین راه می روند
روی زمین چشمه می شوند
روی زمین ابر می شوند
تو
خودت را نجات بده
امیرمسعود عباسی " سردیار
برچسب:
نویسنده: پارسا پورعلی